Εργασία για την ΕΠΟ 10 , Ιστορία Ευρωπαϊκού Πολιτισμού

Εργασία που έκανα για την ΕΠΟ 10
έτος 13-14

Θέμα 3^ης εργασίας

Ο 19^ος αιώνας θεωρείται ο αιώνας των εθνών. Να εντοπίσετε τα βασικά χαρακτηριστικά του εθνικισμού και να αναφερθείτε σε συγκεκριμένα παραδείγματα συγκρότησης εθνικών κρατών στην Ευρώπη του 19^ου αιώνα.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

   Η εργασία αυτή εκπονείται στο πλαίσιο του μαθήματος της Γενικής Ιστορίας της Ευρώπης και έχει ως σκοπό να παρουσιάσει τα βασικά χαρακτηριστικά του εθνικισμού .Θα ασχοληθεί με  την ύπαρξη των δύο τύπων εθνών , την απόρροια των εθνικών διεκδικήσεων ,και με τα επαναστατικά κινήματα στην Ευρώπη που ήταν χαρακτηριστικό του αιώνα. Τέλος θα δώσει παραδείγματα συγκρότησης των εθνικών κρατών στην Ευρώπη του 19^ου αιώνα.

  

ΒΑΣΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

   Οι νικητές του Ναπολέοντα συγκάλεσαν το συνέδριο της Βιέννης (Σεπτέμβριος 1814-Ιούνιος 1815). Κυρίως απασχολήθηκαν με την επαναχάραξη των συνόρων ,ώστε να εξασφαλίζεται η ισορροπία ,η ανασυγκρότηση της απολυταρχίας και η καταστολή των επαναστατικών ιδεών. Οι ευρωπαϊκοί λαοί όμως αμφισβήτησαν από νωρίς τις αποφάσεις του συνεδρίου της Βιέννης διατυπώνοντας πολιτικές και εθνικές διεκδικήσεις [1]

   Σε πολιτικό επίπεδο προβάλλονταν τα αιτήματα της παραχώρησης συντάγματος ,της θέσπισης κοινοβουλευτικών θεσμών ,της αναγνώρισης ατομικών ελευθεριών και πολιτικών δικαιωμάτων . Τα τρία κύρια πολιτικά ρεύματα που αμφισβητούσαν τις αποφάσεις των ηγεμόνων ήταν οι μετριοπαθείς φιλελεύθεροι ,οι ριζοσπάστες δημοκρατικοί ,και οι σοσιαλιστές. [2]

   Ο σύγχρονος εθνικισμός εμφανίστηκε στο πλαίσιο των επαναστατικών αλλαγών του δεύτερου μισού του 18^ου αιώνα.

   Υπάρχουν δύο τύποι εθνών ,ανάλογα με τις διαδικασίες συγκρότησής του : το έθνος – κράτος  και το πολιτισμικό έθνος. Στο έθνος – κράτος το κράτος δημιουργήθηκε πριν το έθνος ,το έθνος αναπτύσσεται στο πλαίσιο ενός ήδη υπάρχοντος κράτους (Γαλλία ,Αγγλία, Ισπανία). Η εθνική ιδεολογία αναπτύσσεται σε συνδυασμό με το αίτημα για πολιτικά δικαιώματα και λαϊκή κυριαρχία . Η ιδιότητα του πολίτη και οι πολιτικές ελευθερίες αποτελούν σημαντικά στοιχεία της εθνικής ταυτότητας. [3]Η γαλλική επανάσταση ήταν κυρίως η πηγή αυτών των θέσεων ,θεωρούσε το έθνος ως πηγή όλων των εξουσιών σε μια πολιτεία , η βούληση των λαών είναι αυτή που πρέπει να καθορίζει το μέλλον τους και όχι οι αποφάσεις του ηγεμόνα.[4]

   Στον δεύτερο τύπου εθνικισμού η δημιουργία της εθνικής κοινότητας προηγείται της συγκρότησης του κράτους (Γερμανία ,Σλαβικοί λαοί). Το έθνος είναι μια διαχρονική κοινότητα που βασίζεται κυρίως σε τρία στοιχεία : την ιστορία ,η οποία πιστοποιεί την κοινή προέλευση των μελών του έθνους, τη γλώσσα ,την οποία η πνευματική ελίτ αναλαμβάνει να διαδώσει ,και την θρησκεία – χαρακτηριστικό παράδειγμα τα Βαλκάνια όπου χριστιανοί ήταν υποταγμένοι στους Οθωμανούς μουσουλμάνους. Πηγή έμπνευσης ήταν ο γερμανικός ρομαντισμός και κυρίως τα έργα του Χέρντερ. [5] Το παρελθόν πρέπει να λειτουργεί κυρίως ως μέσο κατανόησης του παρόντος και βοήθημα στον σχεδιασμό του μέλλοντος, το έθνος πρέπει να παραμένει πιστό στην δική του ιδιαίτερη πολιτιστική κληρονομιά.[6]

   Η εθνική συνείδηση καλλιεργείται με εθνικούς θεσμούς. Υποχρεωτική βασική εκπαίδευση, υποχρεωτική στράτευση, ανάπτυξη μέσης ή ανώτατης εκπαίδευσης ,διάδοση τύπου. Δημιουργούνται συγκεντρωτικά ,γραφειοκρατικά κράτη. Η οικονομία οδεύει στον δρόμο του καπιταλισμού και της φιλελεύθερης οικονομίας. Καθιερώνονται εθνικές επέτειοι και εθνικά σύμβολα.[7]

   Για να γίνει επίσης ένας λαός αποδεκτός στην Κοινωνία των Εθνών και να φτιάξει το δικό του κράτος – έθνος πρέπει να πληρεί κάποιες προϋποθέσεις ,να συνδέεται με ένα κράτος σύγχρονο ή προγενέστερο ,να διαθέτει διανοούμενους που κατέχουν γραπτή γλώσσα για την διοίκηση και να δείχνει ικανός για κατακτήσεις . Υπήρχαν μεγάλες αντιστάσεις ειδικά στους αγροτικούς πληθυσμούς.[8]

   Οι εθνικές διεκδικήσεις γέννησαν τρία μεγάλα επαναστατικά κύματα στην Ευρώπη : των ετών 1820-21,του 1830 και του 1848. Μέσα σε αυτές τις περιόδους υπήρξαν συγκροτήσεις εθνικών κρατών. Τα κράτη αυτά προήρθαν από την κατάρρευση των αυτοκρατοριών ,κυρίως της Αυστροουγγρικής και της Οθωμανικής.

ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΤΩΝ 1820-1821

   Το επαναστατικό κύμα του 1820-21 αφορούσε κυρίως την νότια ,μεσογειακή Ευρώπη . Κατά τον E.J. Hobsbawm η γαλλική επανάσταση ήταν η μητέρα των επαναστάσεων του 19ου αιώνα - « Το καταπληκτικότερο κληροδότημα της ίδιας της γαλλικής επανάστασης ήταν τα πρότυπα και τα οργανωτικά σχήματα της πολιτικής αναταραχής που αυτή καθιέρωσε  για την γενική χρήση των απανταχού επαναστάσεων» .[9]Η επανάσταση στην Ισπανία ξεκίνησε από στρατιωτικές μονάδες που απαίτησαν από τον αυταρχικό μονάρχη Φερδινάρδο Ζ΄ να γίνει επαναφορά του συντάγματος του 1812. Ακολούθησε εμφύλιος πόλεμος και μετά από απόφαση της Ιερής Συμμαχίας ο γαλλικός στρατός κατέπνιξε την επανάσταση.

  Οι επαναστάσεις στην Ιταλία ξεκίνησαν από τους καρμπονάρους και στρέφονταν κατά της αυστριακής κυριαρχίας .Και εδώ έγινε καταστολή της επανάστασης από τον αυστριακό στρατό. [10]

   Η επανάσταση της Ελλάδας όμως ήταν το πρώτο εθνικό κίνημα του 19^ου αιώνα που έμελλε να πετύχει . Η ελληνική ανεξαρτησία του 1830 κατέλυσε την αρχή της καταστολής όλων των Επαναστάσεων που προέβαλε η Ιερά Συμμαχία.[11]

  

  

ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ 1830 και του 1848

   Το 1830 οι επαναστάσεις αφορούσαν την Ευρώπη δυτικά της Ρωσίας. Η επανάσταση στην Γαλλία στρεφόταν ενάντια στον οίκο των Βουρβόνων ,και έδωσε το έναυσμα για εξεγέρσεις και σε άλλες χώρες. Οι Βέλγοι επαναστάτησαν που ως τότε ήταν τμήμα της Ολλανδίας και ίδρυσαν το ανεξάρτητο βασίλειο του Βελγίου το 1830. Έγινε επίσης επανάσταση στην Πολωνία η οποία κατεστάλη ,στην Ελβετία υπήρξε επικράτηση του φιλελευθερισμού ,ενώ στην Ισπανία και την Πορτογαλία ξεκίνησε εμφύλιος ανάμεσα στις δυνάμεις του φιλελευθερισμού και του συντηρητικών. [12]Παράλληλα κινήματα ξέσπασαν σε Ιταλία και Γερμανία. Οι επαναστάσεις του 1830 σηματοδότησαν την κυριαρχία των αστικών στρωμάτων έναντι της αριστοκρατίας στην Δυτική Ευρώπη.[13]

   Επίσης στο Βορρά της Ευρώπης ,υπάρχει και το Ιρλανδικό κίνημα ,του οποίου βάση ήταν η μακρόχρονη καταπίεση των Ιρλανδών καθολικών από την άρχουσα Αγγλική προτεσταντική άρχουσα τάξη. [14]

   Λίγα χρόνια αργότερα το 1848 ξέσπασαν νέες επαναστάσεις. Τα αίτια τους ήταν οικονομικά ,κοινωνικά, εθνικά και πολιτικά .Υπήρχαν επαναστάσεις στην Γαλλία ,την Αυστρία, την Ουγγαρία, την Πρωσία ,την Κροατία ,την Γερμανία ,την Ιταλία. Όλες οι επαναστάσεις του 1848 απέτυχαν γρήγορα και ολοκληρωτικά. Όλες κατέρρευσαν ή παραιτήθηκαν. Ήταν κυρίως επαναστάσεις κοινωνικές ,των φτωχών εργαζομένων και ανέδειξαν την μεγάλη αντιπαλότητα μεταξύ εργατών και αστών .[15]

Χάρτης που δείχνει τα επαναστατικά κινήματα του 1848 πηγή: http://www.edmaps.com/html/europe1.html

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΕΘΝΙΚΩΝ ΚΡΑΤΩΝ.

   Η ενοποίηση της Ιταλίας : Στην ιταλική χερσόνησο υπήρχαν πολλά διαφορετικά κράτη. Σε αυτό που βασίλευε Ιταλός μονάρχης, ήταν το βασίλειο του Πεδεμόντιου και της Σαρδηνίας. Ο βασιλιάς  Βίκτωρ – Εμμανουήλ Β΄ και ο πρωθυπουργός του Καμίλο Καβούρ ήταν πρωτεργάτες του εθνικού κινήματος των Ιταλών, ενώ ήδη από το 1830 το κίνημα Νέα Ιταλία υπό τον Ματσίνι είχε ως στόχο την δημιουργία ενός ενιαίου ιταλικού κράτους.

   Το 1859 άρχισε ο πόλεμος μεταξύ των Αυστριακών και των Πεδομοντίων . Η νίκη του Πεδεμοντίου ενίσχυσε το εθνικό κίνημα ακόμα περισσότερο. Ο ιταλός επαναστάτης Γκαριμπάλντι κήρυξε την επανάσταση στην Σικελία και την Νότια Ιταλία και οδήγησε στην κατάλυση του βασιλείου της Νεάπολης και στην πτώση της μοναρχίας των Βουρβόνων. Το 1861 ο Βορράς και ο Νότος ενώθηκαν ,δημιούργησαν το βασίλειο της Ιταλίας με πρωτεύουσα την Φλωρεντία. [16]

Η ενοποίηση της Ιταλίας 1815-1870 πηγή : http://www.hist.cam.ac.uk/computer-office/it-facilities-for-academic-staff/teaching-aids/maps πανεπιστήμιο Cambridge.

   Η ενοποίηση της Γερμανίας: Η ιδέα της ενοποίησης της Γερμανίας στο οποίο συνυπήρχαν δύο ισχυρά κράτη ,η Αυστρία και η Πρωσία, ήταν πολιτικό ζητούμενο από την εποχή της ναπολεόντειας κατοχής. Το 1834 ιδρύθηκε με πρωτοβουλία της Πρωσίας η «Γερμανική Τελωνειακή Ένωση » αποκλείοντας την Αυστρία και δημιουργώντας έναν ενιαίο οικονομικό χώρο που αποτέλεσε την στερεή βάση για την πολιτική ενοποίηση της Γερμανίας. Η ανάδειξη του Όττο φον Μπίσμαρκ ως καγκελάριου είχε ως αποτέλεσμα την γερμανική ενοποίηση υπό πρωσική ηγεμονία και ήρθε σε σύγκρουση με την Αυστρία (1866). Χρησιμοποίησε την λαϊκή υποστήριξη εναντίον των συμφερόντων και έκανε συμφωνία με τους Γερμανούς σοσιαλιστές .Ο Μπίσμαρκ συσπείρωσε όλους τους Γερμανούς ενάντια στον «πατροπαράδοτο εχθρό» την Γαλλία και πέτυχε με αυτό τον τρόπο την ενότητα των Γερμανών.[17]

    Βουλγαρία :Οι Ρώσοι ήταν πολύ δεκτικοί στα μηνύματα του πανσλαβισμού που συνέδεε την προστασία των Ορθόδοξων Εκκλησιών με αυτή των Σλάβων. Οδήγησε την ρωσική διπλωματία στο να δημιουργήσει νέα κράτη δορυφόρους στα Βαλκάνια. Ένα από αυτά ήταν και η Βουλγαρία .Μετά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο των ετών 1877-1878 η νικήτρια Ρωσία επιχείρησε να δημιουργήσει μια Μεγάλη Βουλγαρία .Τελικά σχηματίστηκε αυτόνομη ηγεμονία με ένα μέρος όμως από ότι οι Βούλγαροι θεωρούσαν ως έδαφός τους.[18]

Η βαλκανική χερσόνησος και τα κράτη της στις περιόδους 1861-1878 και 1878-1914 πηγή: http://www.hist.cam.ac.uk/computer-office/it-facilities-for-academic-staff/teaching-aids/maps πανεπιστήμιο Cambridge.

                                                                            

                                                                             ΕΠΙΛΟΓΟΣ

   Ο 19^ος αιώνας χαρακτηρίστηκε από την ιδέα του εθνικού κράτους ως πρότυπου συστήματος πολιτικής οργάνωσης. Το έθνος έπρεπε να συμπίπτει με το κράτος ,και αυτό το αξίωμα ήταν η βάση για πολλά εθνικά κινήματα που δημιουργήθηκαν σε πολλές χώρες της Ευρώπης .Η ιταλική και η γερμανική ενοποίηση έδωσαν ισχυρή ώθηση στον εθνικισμό .[19] Η δημιουργία των εθνικών κρατών συνετέλεσε στην διάδοση του καπιταλισμού ,και η αντίδραση σε αυτό ήταν οι εργάτες ,η νέα τάξη να δώσουν μια απάντηση με τον συνδικαλισμό ,το εργατικό κίνημα και την δημιουργία εργατικών και σοσιαλιστικών κομμάτων. Το τέλος του αιώνα διακρινόταν από τα αδιέξοδα του νέου κόσμου και της νεωτερικής εποχής.[20]

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Blanning T.C.W. «Ιστορία της σύγχρονης Ευρώπης»   , Εκδόσεις Τουρίκη  , Αθήνα ,2009

Burns   , E.M «Ευρωπαϊκή Ιστορία .Ο Δυτικός Πολιτισμός» ,Εκδόσεις Επίκεντρο  ,Θεσσαλονίκη, 2006

Hobsbawm E.J. « Η εποχή των επαναστάσεων»   , Εκδόσεις Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης  , Αθήνα ,1990

Ράπτης Κώστας « Γενική ιστορία της Ευρώπης» τόμος Β΄ ,Εκδόσεις Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου ,Πάτρα ,1999

Πηγές από το διαδίκτυο

http://www.latsis-foundation.org/megazine/publish/ebook.php?book=4&preloader=1  «Η Ελλάδα του Μουσείου Μπενάκη» έκδοση του Ιδρύματος Λάτση

http://www.hist.cam.ac.uk/computer-office/it-facilities-for-academic-staff/teaching-aids/maps university of Cambridge, faculty of history –πανεπιστήμιο Καίμπριτζ, τμήμα ιστορίας

http://www.edmaps.com/html/europe1.html     edmaps.com –εκπαιδευτικοί χάρτες στο διαδίκτυο

---

[1] Κώστας Ράπτης ,Γενική Ιστορία της Ευρώπης Τόμος Β΄ ,Πάτρα ,ΕΑΠ,1997 σελ. 49-50

[2] T.C.W. Blanning , Ιστορία της Σύγχρονης Ευρώπης ,Αθήνα,Τουρίκη,2009 σελ.50

[3] Κώστας Ράπτης ,Γενική Ιστορία της Ευρώπης Τόμος Β΄ ,Πάτρα ,ΕΑΠ,1997 σελ.75

[4] T.C.W. Blanning , Ιστορία της Σύγχρονης Ευρώπης ,Αθήνα,Τουρίκη,2009 σελ. 203-204

[5] Κώστας Ράπτης ,Γενική Ιστορία της Ευρώπης Τόμος Β΄ ,Πάτρα ,ΕΑΠ,1997 σελ 72-73

[6] Ε.Μ. Burns ,Ευρωπαϊκή Ιστορία . Ο Δυτικός Πολιτισμός ,Θεσσαλονίκη,Επίκεντρο,2006 σελ.602-603

[7] Κώστας Ράπτης ,Γενική Ιστορία της Ευρώπης Τόμος Β΄ ,Πάτρα ,ΕΑΠ,1997 σελ 73-74

[8] Κώστας Ράπτης ,Γενική Ιστορία της Ευρώπης Τόμος Β΄ ,Πάτρα ,ΕΑΠ,1997 σελ.75

[9] Ε.J.Hobsbawm, Η εποχή των επαναστάσεων ,Αθήνα ,ΜΙΕΤ, 1990,σελ 154

[10] Κώστας Ράπτης ,Γενική Ιστορία της Ευρώπης Τόμος Β΄ ,Πάτρα ,ΕΑΠ,1997 σελ.50-51

[11] Κώστας Ράπτης ,Γενική Ιστορία της Ευρώπης Τόμος Β΄ ,Πάτρα ,ΕΑΠ,1997 σελ.51

[12] Κώστας Ράπτης ,Γενική Ιστορία της Ευρώπης Τόμος Β΄ ,Πάτρα ,ΕΑΠ,1997 σελ.57

[13] Κώστας Ράπτης ,Γενική Ιστορία της Ευρώπης Τόμος Β΄ ,Πάτρα ,ΕΑΠ,1997 σελ. 60

[14] Ε.Μ. Burns ,Ευρωπαϊκή Ιστορία . Ο Δυτικός Πολιτισμός ,Θεσσαλονίκη,Επίκεντρο,2006 σελ.622

[15] E.J.Hobsbawm , H εποχή του κεφαλαίου ,Αθήνα ,ΜΙΕΤ ,σ.31-34  και  Κώστας Ράπτης ,Γενική Ιστορία  της Ευρώπης Τόμος Β΄ ,Πάτρα ,ΕΑΠ,1997 σελ. 64

[16] Κώστας Ράπτης ,Γενική Ιστορία της Ευρώπης Τόμος Β΄ ,Πάτρα ,ΕΑΠ,1997 σελ.78-79

[17] Κώστας Ράπτης ,Γενική Ιστορία της Ευρώπης Τόμος Β΄ ,Πάτρα ,ΕΑΠ,1997 σελ.80-82 και Ε.Μ. Burns ,Ευρωπαϊκή Ιστορία . Ο Δυτικός Πολιτισμός ,Θεσσαλονίκη,Επίκεντρο,2006 σελ 638

[18] T.C.W. Blanning , Ιστορία της Σύγχρονης Ευρώπης ,Αθήνα,Τουρίκη,2009 σελ. 61

[19] Κώστας Ράπτης ,Γενική Ιστορία της Ευρώπης Τόμος Β΄ ,Πάτρα ,ΕΑΠ,1997 σελ. 87

[20] Κώστας Ράπτης ,Γενική Ιστορία της Ευρώπης Τόμος Β΄ ,Πάτρα ,ΕΑΠ,1997 σελ. 112

Αειφόρος ανάπτυξη και αθλητισμός

Μετά από 15 χρόνια με την πρόοδο προς την επίτευξη των άνευ προηγουμένου Αναπτυξιακών Στόχων της Χιλιετίας (ΑΣΧ) , ο κόσμος έχει στρέψει την προσοχή του στη διάδοχο Βιώσιμη Ανάπτυξη Στόχων (SDGs) σε μια περίοδο μετάβασης στην πρόσφατα εκδοθείσα  2030 θεματολόγιο για την Αειφόρο Ανάπτυξη . Κατά την αναθεώρηση των επιτευγμάτων και εν αναμονή των επιχειρήσεων γύρω από τις οκτώ ΑΣΧ , η διεθνής κοινότητα, υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Εθνών , προέβη σε ενδελεχή διαδικασία διαβούλευσης με τα ενδιαφερόμενα μέρη από όλους τους τομείς της κοινωνίας και συμφώνησαν να συνεχιστεί κατά τα επόμενα 15 χρόνια. Με τον πρωταρχική φιλοδοξία να φέρει τους ανθρώπους και τον πλανήτη πιο κοντά , η 2030 Ατζέντα είναι μια μοναδική ευκαιρία για να εμπνεύσει την παγκόσμια δράση για την ανάπτυξη σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του τομέα του Αθλητισμού για την Ανάπτυξη και την Ειρήνη.

Ο αθλητισμός έχει αποδειχθεί ότι είναι ένα οικονομικά αποτελεσματικό και ευέλικτο εργαλείο για την προώθηση της ειρήνης και της ανάπτυξης των στόχων. Από την έναρξη των Αναπτυξιακών Στόχων της Χιλιετίας , το 2000, ο αθλητισμός έχει παίξει ζωτικό ρόλο στην ενίσχυση κάθε ενός από τους οκτώ στόχους , γεγονός που έχει αναγνωριστεί σε πολυάριθμα ψηφίσματα της Γενικής Συνέλευσης . Στο ψήφισμα 70/1 , με τίτλο «Μεταμορφώνοντας τον κόσμο μας: το 2030 Ατζέντα για την Αειφόρο Ανάπτυξη" , που εγκρίθηκε το 2015, ο ρόλος του αθλητισμού στην προώθηση της κοινωνικής προόδου περαιτέρω αναγνωρίζεται:

 Ο αθλητισμός είναι επίσης ένας σημαντικός καταλύτης της αειφόρου ανάπτυξης. Αναγνωρίζουμε την αυξανόμενη συμβολή του αθλητισμού στην υλοποίηση της ανάπτυξης και της ειρήνης στην προώθηση της ανεκτικότητας και του σεβασμού και των εισφορών που έχει να  κάνει με την χειραφέτηση των γυναικών και των νέων, των ατόμων και των κοινοτήτων, καθώς και για την υγεία, την εκπαίδευση και τους στόχους της κοινωνικής ένταξης .

Για την Αξιοποίηση αυτού του τεράστιου δυναμικού του αθλητισμού, το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Αθλητισμό για την Ανάπτυξη και την Ειρήνη (UNOSDP) έχει από καιρό προωθήσει την προσέγγιση των λαών μέσω του αθλητισμού και την υποστήριξη του αθλητισμού για ειρηνευτικές πρωτοβουλίες, από το μεγάλα αθλητικά γεγονότα ως τις  λαϊκές δραστηριότητες. Οι πρωτοβουλίες αυτές βοηθούν τον αθλητισμό να χρησιμοποιήσει στο έπακρο τις δυνατότητές του για την υλοποίηση των στόχων του .

Η τακτική συμμετοχή στον αθλητισμό και τη σωματική δραστηριότητα παρέχει διάφορες κοινωνικές και υγειονομικές παροχές. Όχι μόνο δεν θα έχουν άμεσο αντίκτυπο στην φυσική κατάσταση, αλλά εμπνέει και υγιεινές επιλογές τρόπου ζωής μεταξύ των παιδιών και των νέων, βοηθώντας τους να παραμένουν ενεργοί και την καταπολέμηση των μη μεταδοτικών ασθενειών. Μια σειρά από μελέτες που διεξάγονται απότον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας έχουν επίσης επισημάνει ότι η σωματική άσκηση μπορεί να τονώσει θετικά την ψυχική υγεία και τη γνωστική ανάπτυξη. Η άσκηση έχει συνδεθεί με βελτιώσεις στην αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθηση, καθώς και θετικά αποτελέσματα για τους ανθρώπους που αγωνίζονται με την κατάθλιψη και το άγχος.

Ο αθλητισμός συμβάλλει στην ευημερία ανεξάρτητα από την ηλικία, το φύλο ή την εθνικότητα. Τον  απολαμβάνουν όλοι, και η εμβέλεια του είναι απαράμιλλη. Για παράδειγμα, η Παγκόσμια Ομοσπονδία Taekwondo ίδρυσε  το Ίδρυμα Ανθρωπιστικής Taekwondo για  να προωθήσει την πολεμική τέχνη σε καταυλισμούς προσφύγων σε όλο τον κόσμο.  ( Στόχος 3: Βεβαιωθείτε υγιή ζωή και να προωθήσει την ευημερία για όλους σε όλες τις ηλικίες ).

Τα παιδιά και οι νέοι μπορούν να ωφεληθούν πάρα πολύ από τη σωματική δραστηριότητα. Σε συνδυασμό με το  σχολικό πρόγραμμα, οι σωματικές δραστηριότητες και ο αθλητισμός είναι απαραίτητα για μια ολοκληρωμένη εκπαίδευση ( Στόχος 4: Εξασφάλιση χωρίς αποκλεισμούς και ποιοτική εκπαίδευση για όλους και προώθηση της δια βίου μάθησης ). Ο αθλητισμός παρέχει τη δια βίου μάθηση και εναλλακτικής εκπαίδευσης για τα παιδιά που δεν μπορούν να παρακολουθήσουν το σχολείο. Με τη συμμετοχή στον αθλητισμό και τη φυσική δραστηριότητα, παράλληλα με το σχολείο, οι μαθητές εκτίθενται σε βασικές αξίες του αθλητισμού, συμπεριλαμβανομένων την ομαδική εργασία, το ευ αγωνίζεσθαι, το σεβασμό των κανόνων και των άλλων, τη συνεργασία, την πειθαρχία και την ανοχή. Αυτές οι δεξιότητες είναι απαραίτητες για τη μελλοντική συμμετοχή σε ομαδικές δραστηριότητες και την επαγγελματική ζωή, και μπορεί να τονώσει την κοινωνική συνοχή μέσα στις κοινότητες και τις κοινωνίες. Λαμβάνοντας υπόψη τα προσωπικά και κοινωνικά οφέλη της ανάπτυξης του αθλητισμού , η αύξηση της πρόσβασης και της συμμετοχής αποτελεί πρωταρχικό στόχο της ανάπτυξης.

Για το λόγο αυτό, UNOSDP έχει ηγηθεί του Προγράμματος Ηγεσίας Νεολαίας (YLP) από το 2012, με στόχο την εκπαίδευση και την ενδυνάμωση των νέων ηγετών από μειονεκτούσες κοινότητες με στόχο να χρησιμοποιούν τον αθλητισμό ως μέσο για την επίτευξη προόδου. 

Επιπλέον, ο αθλητισμός στην πιο βασική μορφή του, ενθαρρύνει την ισόρροπη συμμετοχή και έχει την ικανότητα να προωθεί την ισότητα των φύλων ( Στόχος 5: Επίτευξη της ισότητας των φύλων και της χειραφέτησης προς όλες τις γυναίκες και τα κορίτσια ) . Μέσω του αθλητισμού και της σωματικής άσκησης, οι γυναίκες και τα κορίτσια μπορούν να  επωφεληθούν από τις θετικές επιπτώσεις του αθλητισμού στην υγεία και τις ψυχοκοινωνική συνθήκες.

Η συμμετοχή των γυναικών στον αθλητισμό αμφισβητεί επίσης τα στερεότυπα και τους κοινωνικούς ρόλους που συνήθως συνδέονται με τις γυναίκες. Ο αθλητισμός μπορεί να βοηθήσει τις γυναίκες και τα κορίτσια να επιδεικνύουν τα ταλέντα και τα επιτεύγματα τους στην κοινωνία, δίνοντας έμφαση στις δεξιότητες και τις ικανότητές τους. Αυτό, με τη σειρά του, βελτιώνει την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθηση στις γυναίκες συμμετέχοντες. Ο αθλητισμός προσφέρει επίσης ευκαιρίες για κοινωνική αλληλεπίδραση και  φιλία, το οποίο μπορεί να αυξήσει την ευαισθητοποίηση των ρόλων των δύο φύλων μεταξύ των ανδρών συναδέλφων και να μεταφέρει κοινωνικά και ψυχολογικά οφέλη και για τα δύο φύλα 

Για παράδειγμα, το έργο Diyar κοινοπραξία που εφαρμόζεται στο κράτος της Παλαιστίνης απεικονίζει αποτελεσματικά την ικανότητα του αθλητισμού για την προώθηση της ισότητας των φύλων. Το έργο δημιούργησε ένα αθλητικό κέντρο για να δώσει την ευκαιρία στις γυναίκες να συμμετέχουν στον αθλητισμό, να μάθουν μεταβιβάσιμες δεξιότητες και να αποκτήσουν γνώσεις για την απασχόληση. Η Μονάδα Diyar γυναίκες Sports ιδρύθηκε το 2008, και ένα πολύ καλό παράδειγμα της επιτυχίας της- εκπροσωπήθηκε από την γυναικεία  Ομάδα Ποδοσφαίρου Diyar, η οποία έγινε μια από τις κορυφαίες ομάδες στο κράτος της Παλαιστίνης. Το 2011, η ομάδα κέρδισε το πρώτο  παλαιστινιακό Πρωτάθλημα Γυναικών Football League. Τα μέλη της ομάδας ποδοσφαίρου Diyar  συμμετέχουν τώρα στην ακαδημία, η οποίο άνοιξε το 2012,  περνώντας τις γνώσεις τους και την κατάρτισή τους στα νεότερα  κορίτσια. Επιπλέον, Diyar έχει αναπτύξει ένα ισχυρό δίκτυο και συνεργασίες με παλαιστινιακές και διεθνείς οργανισμούς, επιτρέποντας το έργο να αποκτήσει δυναμική και την υποστήριξη για να γίνει βιώσιμο. Το έργο αυτό ωφέλησε όχι μόνο τις γυναίκες αλλά και την κοινότητα στο σύνολό της.

 Μέσα από τις πρωτοβουλίες της UNOSDP και των εταίρων της, ο αθλητισμός συμβάλλει  κάνοντας τις πόλεις και τις κοινότητες με λιγότερους αποκλεισμούς ( στόχος 11: Κάνετε πόλεις χωρίς αποκλεισμούς, ασφαλής, ανθεκτική και βιώσιμη ). Τον Απρίλιο του 2016 ταξίδεψα στο Νεπάλ για να παραστεί στα εγκαίνια του Πινγκ πονγκ για το έργο NepALL, η οποία στοχεύει στην προώθηση της ένταξης των ατόμων με αναπηρία. Είναι ένα μεγάλο παράδειγμα για το πώς ο αθλητισμός μπορεί να προωθήσει την κοινωνική ανάπτυξη με την αλλαγή των αντιλήψεων για τα άτομα με αναπηρίες και την παροχή αυτών των ανθρώπων την ευκαιρία να συμμετέχουν στον αθλητισμό παρά τις σημαντικά εμπόδια. Ειδικότερα, μετά τον καταστροφικό σεισμό του 2015 στο Νεπάλ, ο αθλητισμός δημιούργησε μια αίσθηση ομαλότητας και αυτο-αποτελεσματικότητας για τους επιζώντες.

Επιπλέον, ο αθλητισμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένα χρήσιμο εργαλείο για την πρόληψη των συγκρούσεων και την προώθηση της μακροχρόνιας ειρήνης, δεδομένου ότι ο αθλητισμός και η καθολικότητα του έχει τη δυνατότητα να ξεπεράσει τις συγκρούσεις ( Στόχος 16: Προώθηση δίκαιη, ειρηνική και χωρίς αποκλεισμούς κοινωνίες ).

 Ως κοινό παρονομαστής  ο αθλητισμός μπορεί να χτίσει γέφυρες μεταξύ των κοινοτήτων, ανεξάρτητα από τις πολιτισμικές διαφορές τους ή πολιτικές διαιρέσεις. Σε περιόδους συγκρούσεων ή αστάθειας, αθλητικές δραστηριότητες μπορεί να προσφέρει στους συμμετέχοντες μια αίσθηση ομαλότητας.

Είδα πώς ο αθλητισμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την προώθηση της αμοιβαίας κατανόησης και του διαλόγου σε περιοχές συγκρούσεων κατά τη διάρκεια της YLP που πραγματοποιήθηκε στο Gwangju, Δημοκρατία της Κορέας, το 2014. Το πρόγραμμα συγκέντρωσε συμμετέχοντες τόσο από τη Δημοκρατία της Κορέας και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας, παρέχοντας  την ευκαιρία να συνειδητοποιήσουν ότι μοιράζονται περισσότερες ομοιότητες παρά διαφορές, και βοηθώντας τους να διαλύσουν τις αρνητικές αντιλήψεις του άλλου.Το  YLP ήταν ένα απαραίτητο εργαλείο και για τις δύο χώρες για να χρησιμοποιούν τον αθλητισμό για τη δημιουργία κοινωνικών δεσμών που συμβάλλουν στην ενίσχυση της προσέγγισης, του σεβασμού, της αμοιβαίας κατανόησης και διαλόγου.

Θεμελιώδης για την πραγματική ενίσχυση της παγκόσμιας ανάπτυξης και την υλοποίηση του SDGs είναι η δημιουργία μιας ισχυρής και αλληλέγγυας συνεργασίας. Ο κόσμος είναι πιο διασυνδεδεμένος από ποτέ και το παγκόσμιο φαινόμενο του αθλητισμού έχει τη δύναμη να συνδέσει δίκτυα με μεγάλη επιρροή των διαφορετικών εταίρων και των ενδιαφερόμενων φορέων με μια κοινή δέσμευση για την αειφόρο ανάπτυξη. Από αυτή την άποψη, ο κόσμος του αθλητισμού μπορεί να παρέχει ισχυρά δίκτυα συνεργατών και των ενδιαφερόμενων μερών που διαπράττονται με τη χρήση του αθλητισμού για την αειφόρο ανάπτυξη ( στόχος 17: Αναζωογονήστε την παγκόσμια σύμπραξη για αειφόρο ανάπτυξη ).

Ένα εξαιρετικό παράδειγμα αυτής της εταιρικής σχέσης στο πλαίσιο αυτό είναι η συνεργασία μεταξύ των Ηνωμένων Εθνών και της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ) , μια οντότητα που κατέχει καθεστώς παρατηρητή στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, και χρησιμεύει ως  UNOSDP εταίρος με αρκετές κοινές πρωτοβουλίες στον τομέα του αθλητισμού για την ανάπτυξη και Ειρήνη. Για παράδειγμα, ηΓενική Συνέλευση ενέκρινε αρκετά ψηφίσματα σχετικά με την Ολυμπιακή Εκεχειρία. Κάθε τέσσερα χρόνια, τα Ηνωμένα Έθνη προτρέπουν τα κράτη μέλη , όλα τα συγκρουόμενα μέρη και τα άλλα ενδιαφερόμενα μέρη να σεβαστούν την εκεχειρία κατά τη διάρκεια του εορτασμού των Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών Αγώνων , με την ελπίδα ότι μια μέρα ανακωχής μπορεί να οδηγήσει σε μια εβδομάδα της ειρήνης, ένα μήνα ειρήνη, και τελικά να θέσει τέλος στον πόλεμο. Οι Ολυμπιακές αξίες έχουν γίνει έτσι μια σημαντική συνιστώσα του αθλητισμού και της εκπαίδευσης με μακρά παράδοση στην προώθηση της ειρήνης.  Το Ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης 70/4 , με τίτλο "Η οικοδόμηση ενός ειρηνικού και καλύτερου κόσμου μέσω του αθλητισμού και του ολυμπιακού ιδεώδους" ,  συν-χρηματοδοτείται από 180 United τα κράτη μέλη Έθνη και εγκρίθηκε με συναίνεση το 2015. Στο ψήφισμα , μέλη συμφώνησαν να τηρούν την Ολυμπιακή Εκεχειρία από επτά ημέρες πριν από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο το 2016 , τον Αύγουστο μέχρι επτά ημέρες μετά την τελετή λήξης των Ρίο το 2016 στους Παραολυμπιακούς Αγώνες το Σεπτέμβριο.

Αυτοί οι αγώνες  θα είναι εξαιρετικά ισχυροί  εμπνέοντας και ενώνοντας τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Η Βραζιλία θα φιλοξενήσει τους για πρώτη φορά τους Ολυμπιακούς και Παραολυμπιακούς Αγώνες στη Νότια Αμερική. Επίσης, για πρώτη φορά, οι πρόσφυγες θα εκπροσωπηθεί από τη δική τους ομάδα στους Ολυμπιακούς αγώνες. Αυτά τα δύο πρωτοφανή χαρακτηριστικά των Ολυμπιακών του 2016 καιΠαραολυμπιακών Αγώνων δείχνουν ότι υπάρχουν μοναδικές ευκαιρίες για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας χωρίς αποκλεισμούς και να στέλνουν  ένα μήνυμα ειρήνης,  κοινωνικής ένταξης και  σεβασμού. Μεγάλα  αθλητικά γεγονότα μπορούν να βοηθήσουν στην προώθηση της κοινωνικής ανάπτυξης, την οικονομική ανάπτυξη, την υγεία, την εκπαίδευση και την προστασία του περιβάλλοντος, ειδικά εάν αποτελούν μέρος συνεκτικής και βιώσιμης, μακροπρόθεσμης πολιτικής σε δημοτικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο.

Ο αθλητισμός , ωστόσο, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει πολλές προκλήσεις για την εκπλήρωση των πραγματικών δυνατοτήτων του. Πάρα πολύ συχνά έχουμε δει παραδείγματα της μισαλλοδοξίας, του ρατσισμού, του μίσους και της βίας κατά τη διάρκεια αθλητικών εκδηλώσεων. Οι αθλητικές οργανώσεις,οι διευθυντές,οι παίκτες και οι οπαδοί πρέπει να κάνουν ό, τι μπορούν για την καταπολέμηση αυτών των δεινών και να αξιοποιήσουν πλήρως τη θετική δύναμη του αθλητισμού. Όπως πολλές άλλες περιοχές, η διαφθορά επηρεάζει επίσης τον αθλητισμό. Η διαφθορά σκοτώνει τον αθλητισμό, και καμία ανοχή δεν πρέπει να παρέχεται σε αθέμιτες πρακτικές στο χώρο του αθλητισμού, συμπεριλαμβανομένου του ντόπινγκ. 

Παρόλα αυτά  η συντριπτική θετική δύναμη και το πάθος του αθλητισμού θα συνεχίσει να φέρνει τους ανθρώπους κοντά, προωθώντας ένα πιο περιεκτικό  και ειρηνικό κόσμο μέσα από οικουμενικές αξίες και  αρχές . Ιστορικά, ο αθλητισμός έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο σε όλες τις κοινωνίες και λειτούργησε ως μια ισχυρή πλατφόρμα επικοινωνίας που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την προώθηση ενός πολιτισμού ειρήνης. Είναι, και θα συνεχίσει να είναι, ένα από τα πιο οικονομικά αποδοτικό και ευέλικτο εργαλείο για την προώθηση των αξιών των Ηνωμένων Εθνών και να επιτύχει την ΣΑΑ . 

ΠΗΓΗ
https://unchronicle.un.org/article/role-sport-achieving-sustainable-development-goals